poezja kradziona

“ Więc jestem jeden czy jest nas dwóch? Rozmawiam ze sobą siedząc na kanapie i nie ma nici porozumienia. Już wiem dlaczego moja twarz tak szybko się zmienia. Jest nas dwóch, dwoje czy troje, bo niczym w kalendarzu daty, tak szybko zmieniają się moje nastroje. Ty pytasz: co jest? co jest? A trzeba mnie złożyć od nowa, część po części jak klocki. Pozszywać do kupy, bo na razie chcę zarzucić nogi na stół i nie robić nic, i tylko czekać aż ta druga część przyniesie mi zakupy, lecz nie mogę rozerwać się choćbym bardzo chciał. Jedna część chce leżeć, druga namawia bym wstał. Jedna chce spać, a druga robi wszystko bym nocy się bał. ”

Reposted from Mefir